Зошто Американецот мора да работи двојно повеќе од Европеецот за еден долар?
Со децении Соединетите Американски Држави се синоним за богатство. Податоците дека нивната најсиромашна сојузна држава, Мисисипи, има БДП по глава на жител речиси колку Германија, често се користат како доказ за американската економска доминација. Сепак, нова студија од Универзитетот во Оксфорд открива шокантна друга страна на медалот: просечната сиромаштија во Америка е всушност двојно поголема отколку во Европа.
Нова метрика: Колку минути живот вреди еден долар?
Професорот Оливие Стерк воведе нова, сурова мера наречена „просечна сиромаштија“. Таа не мери колку долари имате на сметката, туку колку минути од вашиот живот ви се потребни за да заработите 1 меѓународен долар (валута со иста куповна моќ насекаде), пренесува Euronews Business.
Резултатите за 2025 година се поразителни за САД:
- САД: 63 минути работа за еден долар
- Велика Британија: 34 минути
- Франција: 31 минута
- Германија: 26 минути
Иако просечните приходи во САД се повисоки, јазот меѓу екстремно богатите и сиромашните е толку голем што просечниот Американец троши многу повеќе од својот највреден ресурс – времето – за да преживее.
Парадокс: Богата земја со сè „посиромашни“ граѓани
Тука доаѓаме до клучниот парадокс: американската економија расте, но нејзините граѓани стануваат „сиромашни со време“. Од 1990 година, времето потребно да се заработи еден долар во Америка скокнало за 20 минути (раст од 47%), додека во Европа тоа време постојано опаѓало.
Причината е едноставна: Нееднаквост. Во САД нееднаквоста расте побрзо од приходите. Додека просечната плата расте за околу 1% годишно, јазот меѓу класите се продлабочува за 2,2%. Во превод: економскиот раст завршува во џебовите на мала група луѓе, додека мнозинството мора да работи сè подолго за истите потреби.
Европската лекција за стабилност
За разлика од САД, во Германија, Франција и Британија нееднаквоста остана релативно стабилна. Тоа овозможи економскиот напредок навистина да се почувствува во паричниците на пошироката популација.
„Земете две случајни лица во САД – веројатно е дека едното заработува четири пати повеќе од другото. Во Европа, тој однос е само 1,5“, објаснува професорот Стерк.
БДП не е единственото мерило
Оваа студија е трезвена лекција дека БДП не е единственото мерило за успехот на една нација. Ако економскиот раст не е придружен со праведна распределба, државата може да стане „побогата“ само на хартија, додека нејзините граѓани стануваат сè поуморни и посиромашни во реалниот живот. Звучи познато, зарем не?
Извор: BIZLife
