Секој десетти? Не — шест од десет сериозно размислуваат да ја сменат работата: Што ги тера работниците да си заминат?
Ниската плата е главната причина поради која вработените би заминале од работното место, но незадоволството не завршува тука. Лошиот однос на претпоставените, недостигот од признание и прекумерните работни обврски се дел од проблемите што ги посочуваат учесниците во анкетата на Работник.
Платата е важна, но не е единственото нешто што ги задржува луѓето на работното место. Почитувањето, односот со претпоставените, условите за работа и чувството дека вложениот труд има вредност исто така играат значајна улога. Токму овие прашања се во фокусот на анкетата на Работник, во која учествуваа 109 испитаници, од кои 106 одговориле на повеќето прашања.
Резултатите покажуваат дека 60,4 отсто од испитаниците сериозно размислувале да ја сменат работата во последните 12 месеци. Дополнителни 25,5 отсто размислувале за промена, но не презеле активни чекори, додека 8,5 отсто веќе ја смениле работата.
Овие податоци укажуваат на високо ниво на незадоволство меѓу учесниците во анкетата, но и на прашањето со кое се соочуваат работодавачите: што треба да променат за да ги задржат вработените?
Ниската плата е главната причина за заминување
Кога биле прашани која е главната причина поради која би ја смениле работата, 30,2 отсто од испитаниците ја избрале ниската плата.
На второто место е лошиот однос од претпоставените, кој го навеле 22,6 отсто од учесниците. За 15,1 отсто главна причина е недоволното почитување и признание за вложениот труд, додека 12,3 отсто го посочиле недостигот од можности за напредување.
Прекувремената работа или лошиот распоред се главна причина за промена на работното место за 8,5 отсто од испитаниците. Подобра понуда од друг работодавач навеле 4,7 отсто, несигурноста на работното место 2,8 отсто, а 3,8 отсто избрале друга причина.
Резултатите покажуваат дека незадоволството не е поврзано само со висината на примањата. Односот со раководителите и чувството дека работникот не е ценет исто така се важни фактори во одлуката да се побара нова работа.
Речиси седум од десет не се соодветно платени
На прашањето дали сметаат дека се соодветно платени за работата што ја извршуваат, 69,8 отсто од испитаниците одговориле негативно. Дополнителни 22,6 отсто сметаат дека се делумно соодветно платени.
Само 5,7 отсто одговориле дека се соодветно платени, додека 1,9 отсто не можат да проценат.
Тоа значи дека кај речиси девет од десет учесници постои незадоволство од висината на платата, без разлика дали сметаат дека се целосно или делумно недоволно платени.
Сепак, повисоката плата не е единственото решение што го посочуваат испитаниците. Другите одговори покажуваат дека за нив се важни и начинот на кој се раководи со луѓето, признавањето на резултатите и организацијата на работата.
Односот со претпоставените е уште еден проблем
Каков е односот на претпоставените кон вработените?
На ова прашање, 29,2 отсто од испитаниците одговориле дека односот е претежно добар, но има проблеми. Од друга страна, 26,4 отсто го оцениле како често непочитувачки, а 13,2 отсто како многу лош.
Неутрален однос пријавиле 16 отсто од учесниците, додека 15,1 отсто сметаат дека нивните претпоставени се однесуваат почитувачки и професионално.
Собрани заедно, 39,6 отсто од испитаниците го оцениле односот на претпоставените како често непочитувачки или многу лош.
Овие резултати ја отвораат темата за улогата на менаџментот во задржувањето на кадарот. Начинот на кој се комуницира со вработените, како се решаваат проблемите и дали постои еднаков третман може да влијае врз нивната мотивација и одлуката да останат во компанијата.
Дали работодавачите го ценат вложениот труд?
Повеќе од половина од учесниците, односно 55,7 отсто, сметаат дека нивните работодавачи не го ценат дополнителниот труд и добрите резултати. Дополнителни 27,4 отсто одговориле дека тоа се случува делумно.
Само 3,8 отсто навеле дека добиваат признание преку плата или бонуси, а 5,7 отсто преку пофалби и признание. Уште 7,5 отсто одговориле дека немале такво искуство.
Недостигот од признание може да биде особено проблематичен кога од вработените се очекува да преземаат дополнителни обврски, да работат прекувремено или да постигнуваат резултати надвор од вообичаените работни задачи.
Кога дополнителниот ангажман не е проследен со соодветна награда, признание или можност за напредување, работникот може да добие впечаток дека неговиот труд не е доволно важен за организацијата.
Што би ги натерало да останат?
Ако работодавачите сакаат да ги задржат вработените, што треба да им понудат?
Одговорите на ова прашање се прилично јасни. Повисоката плата е убедливо на првото место: ја избрале 70,1 отсто од испитаниците. На второто место е поголемото признание за вложениот труд, со 32,7 отсто.
Подобар однос со претпоставените и подобри услови за работа избрале по 25,2 отсто од учесниците. Флексибилното работно време го навеле 18,7 отсто, можностите за напредување 15,9 отсто, а поголемата сигурност на работното место 9,3 отсто.
Бидејќи прашањето дозволувало избор на најмногу две опции, процентите не треба да се собираат до 100 отсто.
Резултатите покажуваат дека повисоката плата е најсилниот поединечен мотив, но дека работниците очекуваат и подобри меѓучовечки односи, признание и услови во кои можат да ја организираат работата без постојан притисок.
„Работникот е човек“ — пораката од отворените одговори
Особено интересен дел од анкетата се отворените одговори, во кои учесниците со свои зборови објаснуваат што мислат дека работодавачите најчесто не го разбираат кај работниците.
Во овие одговори постојано се појавуваат неколку теми: недоволното вреднување на трудот, ниските плати, прекумерните работни обврски, непочитувањето на приватниот живот и лошото раководење.
Дел од испитаниците сметаат дека работодавачите не прават разлика меѓу работниците што вложуваат дополнителен труд и оние што ги извршуваат само основните обврски. Други наведуваат дека од вработените се очекува да преземаат задачи за кои би биле потребни повеќе луѓе, без соодветна финансиска награда.
Се споменуваат и неплатена прекувремена работа, ангажман за време на викендите и празниците, недоволно почитување на годишниот одмор и очекувањето работниците да бидат постојано достапни.
Во дел од одговорите се критикуваат и фаворизирањето, непрофесионалното однесување на претпоставените и недостигот од можности вработените да го изразат своето мислење.
Една од најсилните заеднички пораки е дека работниците не сакаат да бидат третирани само како ресурс за остварување на деловните цели. Тие очекуваат нивниот труд да биде препознаен, нивното време да се почитува и да имаат можност да го усогласат професионалниот и приватниот живот.
Бидејќи станува збор за отворени одговори, овие теми ги претставуваат искуствата и ставовите што ги споделиле учесниците, а не статистички измерена зачестеност на секој поединечен проблем.
Повеќе од прашање на плата
Анкетата на Работник не е репрезентативно истражување на целата работна сила во Македонија, па резултатите не можат автоматски да се применат на сите вработени. Сепак, одговорите на учесниците отвораат важни прашања за платите, односите на работното место и начинот на кој компаниите ги вреднуваат своите луѓе.
Најјасната порака е дека повисоката плата е важна, но не е единствениот фактор што влијае врз одлуката да се остане или да се замине од работното место.
За работодавачите што сакаат да го задржат кадарот, тоа значи дека покрај конкурентните примања, треба да обрнат внимание и на односот кон вработените, признанието за вложениот труд, можностите за напредување и организацијата на работата.
Бидејќи одлуката за заминување често се формира низ подолг период на незадоволство, прашањето не е само колку заработува работникот, туку и дали се чувствува почитуван, вреднуван и мотивиран да остане.
