Зошто феноменот „само да преживееме до Нова година“ не функционира?

„Само да преживееме до Нова година“ е една од најчестите реченици што се слушаат во декември – во канцеларии, на состаноци, па дури и во пораки испраќани доцна навечер. На прв поглед звучи како нешто ситно, дури охрабрувачки, како мала ментална кратенка која ветува дека сè ќе се смири кога календарот ќе сврти нов лист. Проблемот е во тоа што зад оваа реченица не се крие план, туку одлагање.

Психолошки гледано, „преживувањето“ е механизам со кој го одложуваме одморот и емоционалната обработка. Наместо да застанеме и да согледаме колку сме уморни, сами на себе ветуваме дека ќе се соочиме со тоа подоцна – по празниците, во јануари, „кога ќе помине гужвата“. Декември така станува месец во кој уморот не се решава, туку се складира.

Поголеми очекувања во декември

Во бизнис контекст, овој феномен е речиси системски. Тимовите се преоптоварени, роковите се стегнати, а очекувањата често се поголеми отколку во текот на годината. Се затвораат проекти, се собираат резултати, се пишуваат извештаи, а паралелно се планира следната година. Простор за пауза нема, бидејќи се смета за луксуз што ќе дојде подоцна. Само уште малку.

Посебен притисок чувствуваат и лидерите. Од нив се очекува да „издржат до крај“, да го одржуваат темпото, да мотивираат тим и да останат фокусирани, дури и кога самите се на работ на исцрпеност. Преживувањето станува имплицитен модел на однесување – не затоа што е добар, туку затоа што изгледа како единствена опција. Лидерот кој застанува во декември често има чувство дека со тоа ќе го загрози целиот систем.

Преживувањето не е стратегија

Сепак, преживувањето не е стратегија. Тоа не го решава проблемот, туку го одлага. Уморот што се потиснува во декември не исчезнува во јануари – тој само се појавува во друга форма: како пад на мотивацијата, намалена концентрација, иритабилност или тивка резигнација. Она што го нарекуваме „новогодишен рестарт“ често е само обид да се надомести енергијата што веќе е потрошена.

Можеби крајот на годината треба да биде помалку фокусиран на издржување, а повеќе на реално согледување на капацитетите. Не сè мора да се заврши до 31 декември. Не сè мора да се „преживее“. Во бизнисот, како и во животот, одржливоста не доаѓа од форсирање до крај, туку од способноста да препознаеме кога е доста. Затоа, новата година не започнува со одморени луѓе ако старата заврши исцрпено.

Извор: BIZLife