Ми требаа четири години за да сфатам дека „сонот“ наречен работа од дома не е за мене
Сè започна како совршено сценарио. На почетокот, транзицијата кон работа од дома беше неверојатно убава и глатка. Рутината изгледаше идеално: станував наутро, го вклучував компјутерот, ги завршував обврските во тишина и социјален комфор, а штом ќе завршеше работното време – компјутерот се затвораше и јас веднаш му се посветував на приватниот живот. Без патување до работа, без метеж во сообраќајот, без канцелариски деконцентрации. Мислев дека го пронајдов мојот идеален работен модел.
Но, како што минуваше времето, тишината која во почетокот ми го хранеше мирот, почна да се претвора во нешто друго. По извесен период, започнаа тешкотиите. Прво забележав дека креативноста почна да ми пресушува – идеите едноставно престанаа да доаѓаат. Процесите што претходно ги правев со леснотија, станаа ментален товар. Во четирите ѕида, моето опсесивно-компулсивно растројство (ОЦД) се влоши, наоѓајќи плодна почва во изолацијата и монотонијата. Сето ова почна сериозно да влијае на мојата ефикасност и почнав да станувам сè помалку продуктивен.
Ми требаа цели четири години во овој затворен круг за конечно да си признаам една вистина: работата од дома не е за мене.
Целиот свој живот се сметав себеси за интроверт. Верував дека самотијата ми е гориво и дека социјалните интеракции само ме исцрпуваат. Но, ова искуство ме научи на една важна лекција за самиот себе – јас не сум тоа што мислев дека сум. Работата од дома ми покажа дека, без оглед на мојата интровертна природа, мене ми е потребно да се мешам со луѓе. Потребна ми е енергијата на колективот, спонтаните разговори на пауза за кафе и физичкото разграничување меѓу просторот каде што творам и просторот каде што одмарам.
По четири години поминати во домашната канцеларија, донесов одлука и се префрлив на работа од канцеларија. Чувството беше надреално. Ми беше исто како за првпат во животот да почнувам со работа. Иако веќе бев искусен во мојата професија, околината, динамиката и присуството на други луѓе околу мене беа шок за системот. Ми требаше добра една недела за целосно да се прилагодам, да го фатам ритамот и да научам повторно да функционирам во заеднички простор.
Денес, јас сè уште ја поддржувам работата од дома. Верувам дека тоа е одличен модел кој на многумина им носи флексибилност и слобода. Но, моето четиригодишно патување ме научи дека тоа едноставно не е мој фах. Понекогаш, најдобриот начин да дознаеш кој си и што ти е потребно за да напредуваш, е да го искусиш она што си мислел дека го сакаш.
