На 57 години повторно бара работа: „Најтешко ми е да ја одвојам сопствената вредност од работата“
Иако приказната во продолжение се однесува на човек во САД, во неа можат да се пронајдат многу Македонци на постари години кои се соочуваат со невработеност во моментот.
Грегори Брукс од Рочестер, Њујорк, вели дека потрагата по ново работно место му паѓа особено тешко поради чувството дека неговите години може да бидат пречка на пазарот на труд.
За него, самата помисла дека на 57 години треба повторно да започне од почеток била застрашувачка.
„Повеќе не сум млад човек. Да се започне одново на 57 години изгледа како мешавина од понижување и фрустрација и ми се чини дека е потешко отколку кога бев помлад“, вели тој, пренесува „Business Insider“.
Според неговото искуство, помладите професионалци се поспремни да работат до доцна, да ја жртвуваат рамнотежата меѓу работата и приватниот живот и да вложуваат огромен труд за да напредуваат во кариерата. Тој, пак, повеќе не се наоѓа во таа животна фаза.
„Не барам да градам кариера онака како што го правев тоа како дваесетгодишник кој брзаше да докторира. Сакам добро да си ја работам работата, но повеќе не сум оној млад човек кој трча наоколу, возбуден, обидувајќи се да ги импресионира сите“, вели Брукс.
Иронијата, додава тој, е што додека работел на колеџ, често разговарал со повозрасни студенти кои се чувствувале недоволно способни затоа што биле опкружени со помлади колеги кои академски биле понапред од нив.
Сега и самиот се наоѓа во слична ситуација.
„Се борам со истите тие чувства, но веќе сум поминал низ невработеност и знам како да ја надминам“, вели тој.
Од паника почнал да испраќа голем број апликации
Еден од најголемите проблеми за Брукс е тоа што работните места што ги имал во минатото главно биле локални, додека во Рочестер моментално не наоѓа многу соодветни можности.
Поради тоа, почнал да разгледува и работни места кои бараат патување, иако таквиот начин на работа веќе не му одговара целосно.
„Доаѓам до точка во која навистина сакам секоја вечер да се враќам дома кај сопругата и кучето“, вели тој.
Сепак, смета дека има важен адут. На претходното работно место го стекнал сертификатот Project Management Professional, односно PMP-сертификатот, кој сега му претставува една од најважните предности во потрагата по нова работа.
Затоа во голема мера се насочил кон работни места во областа на информатичката технологија и управувањето со проекти.
Работа бара преку LinkedIn и Indeed, разговара со пријатели за да дојде до нови контакти и препораки, а контактирал и локални ИТ-регрутери.
На почетокот, сепак, аплицирал речиси без селекција.
„До одреден степен аплицирав масовно, од паника и очај, но се обидувам постепено да ја направам мојата потрага попрецизна“, вели тој.
Си поставил цел секој ден да направи барем нешто поврзано со барањето работа или воспоставувањето нови професионални контакти.
Секој таков чекор се обидува да го гледа како мал успех.
Одбивањата сериозно му ја нарушиле самодовербата
Иако знае дека одбивањата се составен дел од потрагата по работа, Брукс признава дека тие почнале сериозно да влијаат врз неговата самодоверба.
„Одбивањата оставија трага врз мојата самодоверба и придонесоа за ситуациска депресија“, вели тој.
За него, работата никогаш не била само начин да заработува пари. Таа била голем дел од неговиот идентитет, поради што заминувањето од претходното работно место го доживеал како голем удар.
Сега дополнително го оптоварува прашањето каква ќе биде неговата следна работа, како ќе изгледа и дали воопшто ќе најде позиција на која неговите вештини ќе се совпаѓаат со она што го бара работодавачот.
Еден од неговите најголеми стравови е токму возраста.
„Работодавачот може да ме види на видеоинтервју и да се запраша дали наскоро ќе ја напуштам компанијата и ќе заминам во пензија. Но, исто така, може да ги види моите години и да помисли дека тоа значи дека веројатно нема да си заминам по неколку години во друга компанија која нуди нешто подобро“, објаснува тој.
Свесен е дека неговите години можат да бидат и предност и пречка.
„Може да помислат дека носам мудрост и искуство, но исто така моите години може да ги видат како пречка. Сите ги гледаме луѓето и правиме претпоставки, така што апсолутно мислам дека возраста е фактор на пазарот на труд“, вели Брукс.
Особено тешко му паѓа очекувањето кандидатот да покажува некаква постојана, речиси заразна енергија.
Читањето и кучето му помагаат да остане активен
Додека бара работа, Брукс се обидува да не дозволи секојдневието целосно да му се претвори во испраќање апликации и чекање одговори. Голема помош наоѓа во хобијата.
„Фала му на Бога што го имам читањето како начин да побегнам од реалноста“, вели тој.
Тој е голем љубител на книги, а особено сака правни трилери и повремено финансиски трилери. Дополнителна активност во неговиот живот внесува и осуммесечниот лабрадор ретривер кој го имаат тој и неговата сопруга.
„Нашиот осуммесечен лабрадор ретривер нè тера да бидеме надвор и на нозе“, вели Брукс.
Важен дел од неговото справување со ситуацијата е и начинот на кој разговара самиот со себе. Секој ден се потсетува дека веќе еднаш поминал низ невработеност и дека повторно ќе успее да ја надмине.
Тој знае од претходното искуство колку невработеноста може да биде стресна. Токму затоа повторно побарал стручна помош.
И претходно поминал низ невработеност и анксиозност
Пред единаесет години, кога исто така останал без работа, почнал да оди на терапија.
Тогаш разговарал за успесите и фрустрациите што ги доживувал во текот на потрагата по работа, но и за сериозното влијание на депресијата и анксиозноста врз неговото секојдневие.
Како што вели, тогаш сè потешко наоѓал интерес за што било, а особено го мачело чувството на вина.
„Имав агонично чувство на вина дека на некој начин ја разочарувам сопругата затоа што не сум нашол работа доволно брзо“, се присетува тој.
Терапевтот тогаш му помогнал преку mindfulness, односно техника на насочување на вниманието кон сегашниот момент.
Брукс учел да го препознае и прифати она што го чувствува, без да се обидува да ги потисне емоциите.
Ако бил тажен, требало да прифати дека е тажен.
Но, истовремено, требало да препознае што може да направи во тој момент за да се справи со тагата – без разлика дали ќе излезе на прошетка или ќе земе книга и ќе почне да чита.
Сега анксиозноста и депресивните чувства повторно се појавиле речиси веднаш по губењето на работата.
Неодамна имал и втора сесија преку Zoom со нов терапевт, но признава дека ќе биде потребно време за да изгради доверба.
„Потребно е време не само за да се изгради односот, туку и таа да го пронајде своето место како лице кое помага, а јас да го пронајдам своето место како лице на кое му е потребна помош“, објаснува Брукс.
Најтешко му е да ја одвои сопствената вредност од работата
Една од најтешките работи со кои моментално се соочува е обидот сопствената вредност да не ја мери според тоа дали има работа.
„Беше тешко да ја одвојам сопствената вредност од работата“, признава тој.
Поради тоа смета дека луѓето кои ќе останат без работа, особено повозрасните, не треба да се обидуваат сами да поминат низ целата ситуација.
Според него, поддршката од семејството, пријателите и луѓето од околината е важна не само за пронаоѓањето нова работа, туку и за зачувувањето на менталното здравје.
Брукс вели дека сопругата му е голема поддршка. Во брак се 25 години и, како што објаснува, во текот на тој период научиле како да се поддржуваат еден со друг и да ги разбираат меѓусебните особености.
„Признајте си како се чувствувате“
Врз основа на сопственото искуство, Брукс има важна порака за повозрасните луѓе кои бараат работа.
„Најважното нешто што би им го препорачал на повозрасните луѓе кои бараат работа е да си признаат што чувствуваат“, вели тој.
Особено истакнува дека меѓу повозрасните мажи постои своевидно табу кога станува збор за отворено изразување на емоциите.
Затоа смета дека нема потреба да се крие чувството на тага, страв или фрустрација.
„Бидете искрени и, ако се чувствувате лошо, признајте си го тоа. Кажете си: ‘Денес се чувствувам лошо. Што можам да направам за барем да најдам малку светлина?’“, советува тој.
За него, токму тоа е начин да се помине периодот во кој човек не гледа излез.
На 57 години повторно е на пазарот на труд, соочен со одбивања, страв дека возраста може да биде пречка и неизвесност околу тоа кога ќе ја пронајде следната работа.
Но, истовремено, се обидува да се потсети дека невработеноста не е неговиот идентитет и дека моменталната ситуација не ја одредува неговата вредност.
Како што вели, веќе еднаш поминал низ овој период и знае дека, чекор по чекор, повторно ќе успее да излезе од него.
Извор: Bizportal.rs
