Работела по 12 часа на работа што ја обожавала, а потоа дала отказ: Сега е келнерка и не жали

Лиза Едер (36) од Сиднеј се откажала од висока позиција во корпоративниот свет и решила да направи пауза од кариерата. Наместо директорска функција во луксузен хотелски синџир, денес работи како келнерка и вели дека повторно ужива во животот.

Едер десет години ја градела кариерата во секторот на луксузното хотелиерство, сè додека не станала директорка во една групација на луксузни хотели.

Тоа била позицијата за која отсекогаш сонувала и, како што вели, навистина ја сакала својата работа.

Секој ден бил различен. Дочекувала ВИП-гости, организирала големи настани и постојано се соочувала со нови предизвици.

Работата целосно ѝ го исполнувала животот. Со години ѝ одговарало да работи по 12 часа дневно, во поголемиот дел од неделата.

Уживала во водењето тим од 100 луѓе и шест раководители на сектори. Ѝ одговарале одговорноста, брзото темпо и потребата постојано да биде целосно посветена на работата.

Но, надвор од работата речиси и да немала живот.

„Работата беше мојот живот.“

Кога во јануари 2024 година таа и нејзиниот сопруг се преселиле од Австрија во Австралија поради неговата работа, нејзиниот однос кон кариерата почнал да се менува.

Едноставно ја надраснала кариерата

Едер не доживеала професионално согорување. Напротив, и понатаму сакала многу работи поврзани со нејзината професија.

Но, работата повеќе не ѝ изгледала како нешто што е за неа.

Во Австралија забележала дека луѓето генерално имаат поопуштен однос кон работата. Видела колку уживаат во различни аспекти од животот кои не се поврзани со кариерата и почнала да го посакува истото за себе.

Постепено почнала да се прашува дали едноставно ја надраснала својата кариера.

Повеќе не сакала да се вклопува во корпоративниот модел. Сакала нешто поинакво.

Сакала навечер да вечера со сопругот и целосно да се исклучи од сè што се случило во текот на работниот ден.

Сакала сама да одлучува како ќе го поминува своето време, да открива нови хобија и интереси и повторно да почувствува дека живее со полна енергија.

Со месеци размислувала за овие желби и се обидувала да сфати што треба да направи.

Години работела за да стигне до позицијата на која била, па ја мачеле и прашањата што ќе мислат другите за нејзината одлука.

Дали се откажува? Дали го напушта сето она што толку тешко го градела? Дали ги фрла низ прозорец годините работа и труд?

Во исто време, почнала да си поставува и многу поголеми прашања за тоа што всушност сака од животот.

Нејзиниот сопруг во текот на целиот процес ѝ давал до знаење дека може да избере што сака. Одлуката и мотивот главно доаѓале од неа, но тој ја поддржал бидејќи разбирал колку сериозна е таа промена за неа.

На почетокот на јануари 2026 година тивко одлучила дека ќе даде отказ.

Во февруари го поднела отказот, а компанијата ја напуштила во март.

Како што вели, би сакала да може да каже дека било лесно, но не било.

Од директорка до келнерка

Едер се соочила со прашањето која е таа сега, кога повеќе не е лидерка во корпоративниот свет.

Долго време го градела својот професионален идентитет и одеднаш не била сигурна која е без него.

Морала да научи и да живее со неизвесноста, односно со фактот дека не знае кој ќе биде нејзиниот следен чекор.

За финансиски да се подготви за промената, претходно штедела пари со кои можела да се издржува во периодот на транзиција.

Сопругот ѝ давал голема поддршка, но таа сакала да заработува свои пари. Затоа прифатила работа со скратено работно време како келнерка во едно кафуле во Сиднеј.

Неочекувано, новата работа станала многу повеќе од извор на приходи.

Ѝ донела радост.

Уживала што е меѓу луѓе, опкружена со храна и кафе. Ѝ годело тоа што по завршувањето на работата можела да си оди дома без товарот кој го носела поради корпоративната кариера.

Имала слобода сама да одлучи што сака да прави навечер – дали времето ќе го помине сама или со сопругот.

Повторно се вратила на спортот и открила нова желба

Едер повторно почнала да се занимава со активности кои ги сакала пред корпоративниот живот да стане центар на нејзиното секојдневие.

Почнала да игра одбојка, да трча и да игра тенис.

Потоа почнала да размислува и за тоа да стане инструкторка по пилатес.

Запишала курс за обука, кој сè уште го посетува, со цел да се стекне со потребните знаења за оваа професија.

Имала чувство дека повторно се пронашла себеси.

Таа не тврди дека сега има целосно испланирана иднина. Како што вели, тоа не би било искрено.

Но, просторот што го добила ѝ овозможил повторно да размислува дали нејзиниот живот е во согласност со нејзините вредности и да прави промени кога ќе сфати дека не е.

Едер нагласува дека нејзината одлука не значи дека секој треба да се откаже од корпоративната кариера.

Доколку некој не е подготвен да го промени начинот на размислување, да го преиспита сопствениот идентитет, да ги разбере своите вредности и повторно да размисли што за него значи успехот, напуштањето на корпоративната кариера можеби не е вистинскиот избор.

Потребно е, како што истакнува, човек да биде подготвен и за неизвесноста и сомнежите кои доаѓаат со ваквата одлука.

За неа, сепак, промената била вредна.

Денес речиси не може да поверува колку поинаку изгледа нејзиниот живот во споредба со периодот кога работела по 12 часа дневно на работа која ја обожавала.

И не жали поради својата одлука.

Извор: Bizportal.rs