Казна од 14.500 евра за „Веро“ поради прекршување на правилата за фер трговија

„Веропулос“ ДООЕЛ Скопје е казнет со 14.500 евра во денарска противвредност поради прекршување на правилата за фер трговија, односно за забрана на нефер трговски практики во синџирот на снабдување со земјоделски и прехранбени производи. Информацијата е објавена на веб-страницата на Комисијата за заштита на конкуренцијата, а произлегува од пресуда на Управниот суд, со која е одбиена тужбата на компанијата против решението на Комисијата.

Со пресудата, Управниот суд ја одбил како неоснована тужбата на „Веропулос“ ДООЕЛ Скопје и на управителот Николаос Веропулос, поднесена против решението на Комисијата за одлучување по прекршок при Комисијата за заштита на конкуренцијата. Покрај глобата за правното лице, на одговорното лице му е изречена и глоба од 300 евра во денарска противвредност.

Предмет на постапката бил деловниот однос меѓу „Веропулос“, како купувач, и Винарската визба „Тиквеш“ АД Кавадарци, како добавувач. Спорно било тоа што, покрај годишниот договор за снабдување со земјоделски и прехранбени производи, бил склучен и посебен договор за купопродажба, односно споделување податоци, познат како „data sharing“.

Според Комисијата, токму склучувањето на овој посебен договор претставува прекршок, бидејќи Законот за забрана на нефер трговски практики предвидува меѓусебните односи, условите за соработка, финансиските надоместоци и сите обврски меѓу купувачот и добавувачот да бидат уредени со еден писмен договор. Со посебниот договор, според Комисијата, бил воспоставен дополнителен договорен однос со добавувачот, надвор од годишниот договор.

Од „Веропулос“ во тужбата тврделе дека Комисијата погрешно ја утврдила фактичката состојба и дека двата договори не треба да се гледаат одделно, туку како една целина. Компанијата наведувала дека договорите биле поврзани, дека се однесувале на истиот деловен однос со добавувачот и дека надоместоците не го надминуваат законски дозволениот максимум од 10 проценти од остварениот промет во тековната година.

Дополнително, тужителите тврделе дека Комисијата постапила предвреме, бидејќи постапката била водена пред истекот на календарската година. Според нив, дури по завршувањето на годината би можело точно да се утврди колкав бил прометот и дали бил надминат законскиот праг од 10 проценти. Поради тоа, тие сметале дека Комисијата не можела правилно да утврди дали постои прекршок.

Судот, сепак, не ги прифатил овие аргументи. Во пресудата се наведува дека Комисијата правилно ја спровела постапката, ги прибавила и ги ценила доказите и дала јасно и законски засновано образложение. Управниот суд оценил дека фактичката состојба е правилно утврдена и дека решението на Комисијата е законито.

Клучниот став на судот е дека прекршокот не зависи од тоа дали е надминат лимитот од 10 проценти, туку од самиот факт што бил склучен посебен договор за „data sharing“, кој не бил составен дел од годишниот договор за купопродажба на земјоделски и прехранбени производи.

Со други зборови, судот оценил дека спорниот елемент не е само финансиската висина на надоместокот, туку правната структура на договорниот однос. Според пресудата, купувачот не може со добавувачот да уредува дополнителни финансиски и договорни обврски преку посебни договори, доколку тие не се опфатени во единствениот писмен договор за снабдување.

Во образложението се посочува дека склучувањето посебен договор за споделување податоци создава дополнителна обврска за добавувачот и претставува воспоставување посебен договорен однос, спротивно на целта на Законот за забрана на нефер трговски практики. Целта на законот е да се спречи наметнување дополнителни услови и надоместоци од страна на купувачите кон добавувачите, особено во односите во синџирот на снабдување со земјоделски и прехранбени производи.

„Тужениот орган правилно ја спровел постапката и во целост ги прибавил и ги ценел доказите од кои ја утврдил вистинската состојба на работите“, се наведува во пресудата.

Судот утврдил и дека нема потреба од дополнително финансиско вештачење, ниту од чекање на крајот на календарската година, бидејќи прекршокот бил утврден врз основа на постоењето на посебниот договор и неговата содржина, а не врз основа на конечната годишна пресметка на прометот.

Во пресудата се наведува дека меѓусебните односи меѓу купувачот и добавувачот треба да бидат јасно уредени во еден писмен договор, кој треба да ги содржи сите договорени услови, услуги, надоместоци и обврски. Секое издвојување на дополнителни обврски во посебен договор, според судското образложение, може да создаде нерамноправна позиција за добавувачот.

Судот го одбил и барањето на тужителите тужениот орган да им ги надомести трошоците во постапката. Истовремено, тужителите се задолжени солидарно да платат судска такса од 800 денари.

Против пресудата е дозволена жалба во рок од 15 дена од приемот на одлуката, преку Управниот суд до Вишиот управен суд.